παρουσιασεις βιβλιων / ποίηση / ελληνικη λογοτεχνια

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Γράφει ο Κ. Σ. 

Rouk Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ είναι από τις αγαπημένες μου σύγχρονες Ελληνίδες ποιήτριες. Πριν λίγο καιρό η κρατική τηλεόραση της έκανε ένα αφιέρωμα, όπου με συγκίνησε η αμεσότητα και η ανθρωπιά που έβγαζε και ως  καλλιτέχνης και ως άνθρωπος. Έχει γεννηθεί στην Αθήνα το 1939 και έχει κερδίσει σημαντικά βραβείο όπως το Α´ Βραβείο Ποίησης της πόλης της Γενεύης (Prix HENSCH), καθώς και το Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1984. Πιο πλήρες βιογραφικό μπορείτε να δείτε στην ιστοσελίδα του Poetica.net καθώς και στη σελίδα της ποιήτριας στην ιστοσελίδα των Εκδόσεων Καστανιώτη.  


Με αφορμή το αφιέρωμα της  κρατικής τηλεόρασης και τη συγκίνηση που μου προκάλεσαν τα λόγια της ποιήτριας, παραθέτω ένα από τα πολύ αγαπημένα μου ποιήματά της με τίτλο Λέει η Πηνελόπη.

Λέει η Πηνελόπη

And your absence teaches me
what art could not
DANIEL WEISSBORT

Δεν ύφαινα, δεν έπλεκα,
ένα γραφτό άρχιζα, κι έσβηνα
κάτω απ’ το βάρος της λέξης
γιατί εμποδίζεται η τέλεια έκφραση
όταν πιέζετ’ από πόνο το μέσα.
Κ
ι ενώ η απουσία είναι το θέμα της ζωής μου
–απουσία  από τη ζωή –
κλάματα  βγαίνουν στο χαρτί
κι η φυσική οδύνη του σώματος
που στερείται.

Σβήνω, σχίζω, πνίγω
τις ζωντανές κραυγές
«πού είσαι έλα σε περιμένω
ετούτη η άνοιξη δεν είναι σαν τις άλλες»
και ξαναρχίζω το πρωί
με νέα πουλιά και λευκά σεντόνια
να στεγνώνουν στον ήλιο.
Δ
ε θα ’σαι ποτέ εδώ
με το λάστιχο να ποτίζεις τα λουλούδια
να στάζουν τα παλιά ταβάνια
φορτωμένα βροχή
και να ’χει διαλυθεί η δική μου
μες στη δική σου προσωπικότητα
ήσυχα, φθινοπωρινά…
Η
 εκλεκτή καρδιά σου
– εκλεκτή  γιατί τη διάλεξα –
θα ’ναι πάντα αλλού
κι εγώ με λέξεις θα κόβω
τις κλωστές που με δένουν
με τον συγκεκριμένο άντρα
που νοσταλγώ
όσο να γίνει σύμβολο Νοσταλγίας ο Οδυσσέας
και ν’ αρμενίζει τις θάλασσες
στου καθενός το νου.
Σ
ε λησμονώ με πάθος
κάθε μέρα
για να πλυθείς από τις αμαρτίες
της γλύκας και της μυρουδιάς
κι ολοκάθαρος πια
να μπεις στην αθανασία.
Ε
ίναι σκληρή δουλειά κι άχαρη.
Μ
όνη μου πληρωμή αν καταλάβω
στο τέλος τι ανθρώπινη παρουσία
τι απουσία
ή πώς λειτουργεί το εγώ
στην τόσην ερημιά, στον τόσο χρόνο
πώς δεν σταματάει με τίποτα το αύριο
το σώμα όλο ξαναφτιάχνει τον εαυτό του
σηκώνεται και πέφτει στο κρεβάτι
σαν να το πελεκάνε
πότε άρρωστο και πότε ερωτευμένο
ελπίζοντας
πως ό,τι χάνει σε αφή
κερδίζει σε ουσία.

Από τη συλλογή Τα Σκόρπια Χαρτιά της Πηνελόπης, που πρωτοδημοσιεύθηκε το 1977, εδώ στην επανέκδοση από τις Εκδόσεις Καστανιώτη με τίτλο Ποιήματα 1963-1977 © Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ – Θανάσης Καστανιώτης, Αθήνα 1997.

Επίσης μπορείτε ναδείτε μία 10λεπτη συνέντευξη στο προσωπικό ιστολόγιο της ποιήτριας (που δυστυχώς πρέπει να έχει σταματήσει να ενημερώνεται).

Advertisements

One thought on “Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s